Η οικονομία σε συναγερμό: έργα όχι λόγια!

Δεν χρειάζεται να είναι ειδικός κανείς για να διαπιστώσει, ότι εντός μίας συνεχιζόμενης κατάστασης αβεβαιότητας, αναφορικά με το μέλλον της Εθνικής Οικονομίας, κανείς δεν επενδύει και ότι κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αναμένεται καμία ανάπτυξη από μόνη της.

Αυτή ήταν άλλωστε και η ουσία της συνέντευξης του James Galbraith στην εβδομαδιαία γερμανική εφημερίδα Die Zeit, αλλά και πλείστων άλλων συμπερασμάτων και εκτιμήσεων για την κατάσταση της Ελληνικής Οικονομίας, όπως αυτών του Διευθυντή του ΙΟΒΕ Νίκου Βέττα, του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννη Στουρνάρα, ακόμα και σχετικής διεθνούς αρθρογραφίας, όπως αυτή του Nicholas Paphitis του Associated Press .

Στάση επενδύσεων και επιχειρηματικότητας, κυβερνητικές ολιγωρίες και χαμηλές εισπράξεις από τα δημόσια ταμεία, συνθέτουν μία κατάσταση οικονομικής κατάρρευσης με:
  • Αποπληθωρισμό
  • Έλλειμμα εμπορευματικών συναλλαγών
  • Ανεργία
  • Έλλειψη καταναλωτικής εμπιστοσύνης
  • Έλλειψη ρευστότητας
Παράγοντες που ανατροφοδοτούν την οικονομική κατάρρευση με όλο και ταχύτερους ρυθμούς.

Στο πλαίσιο αυτό, ο μόνος τρόπος για να ελπίζει κανείς ότι μπορεί να σταματήσει αυτή η ανατροφοδότηση της κρίσης είναι αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας.

Σκοπός της οικονομικής δραστηριότητας του ανθρώπου είναι η παραγωγή αγαθών (και υπηρεσιών) για την κάλυψη των αναγκών του. Για την παραγωγή των αγαθών χρειάζονται διάφορα οικονομικά μέσα, που με τον κατάλληλο συνδυασμό συντελούν στην παραγωγή των αγαθών, που ονομάζονται συντελεστές παραγωγής και διαχωρίζονται σε 3 κατηγορίες:
  • Οι φυσικοί πόροι (γη, υπέδαφος, δάση, θάλασσα κ.ά.)
  • Η εργασία (γνώση, φυσική υπηρεσία, ικανότητες κ.ά.)
  • Το κεφάλαιο (μηχανήματα, κτίρια, μεταφορικά μέσα κ.ά.).
Κατ’ αντιστοιχία με τις παραπάνω κατηγορίες η χώρα μας:
  1. Είναι μία από τις πιο πλούσιες σε φυσικούς πόρους, συνδυάζοντας μοναδικά πλεονεκτήματα, όπως κλιματολογικές συνθήκες, βιοποικιλότητα, ορυκτό πλούτο, φυσική ποικιλομορφία, ήλιο, θάλασσα κλπ.).
  2. Διαθέτει υψηλό επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, προσφορά εργασίας και πρόσβαση στη γνώση.
  3. Τέλος, η οικονομική κρίση έχει αφήσει σε αχρηστία πλήθος κτιρίων, μηχανημάτων και μέσων.
Εφόσον λοιπόν η ιδιωτική πρωτοβουλία παραμένει αδρανής σε αυτό το περιβάλλον αβεβαιότητας, το ερώτημα—πρόκληση είναι γιατί δεν αναλαμβάνεται κάποια κρατική ή άλλη θεσμική πρωτοβουλία (μέσω Ο.Α.Ε.Δ., ή / και άλλων φορέων και οργανισμών), η αξιοποίηση των υφιστάμενων συντελεστών παραγωγής, έτσι ώστε να αυξηθεί η οικονομική δραστηριότητα και να ενισχυθεί η εθνική προσπάθεια για ανάπτυξη;

Ακόμα περισσότερο, γιατί εμποδίζονται και καθυστερούν υφιστάμενες επενδύσεις (Cosco, Ελληνικός Χρυσός κ.λπ.);

Εν τέλει, γιατί η οικονομική ανάπτυξη δεν βρίσκεται στην ατζέντα της εσωτερικής ή της διεθνούς διαπραγμάτευσης, επιμηκύνοντας την αβεβαιότητα και μετατρέποντάς την περίτεχνα σε βεβαιότητα οικονομικής κατάρρευσης;

Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη για εργασία και παραγωγικότητα σε αυτή τη χώρα είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ. Πρέπει επιτέλους να αρχίσουμε να παράγουμε έργο. Έργο, όχι λόγια.




Σχόλια