Έλληνες: πνευματικά τέκνα του Πλάτωνα ή φτηνές απομιμήσεις των λύκων;

Με αφορμή την πρόσφατη αυτοκτονία ενός νέου, σε συνθήκες έντονης ψυχολογικής πίεσης, εντός ενός περιβάλλοντος, όπου επικρατούσαν η μαγκιά και το δίκαιο του ισχυρού, αναδύονται ερωτήματα, συσχετισμοί και προεκτάσεις, που αληθινά τρομάζουν; Είναι η μαγκιά ένα εφηβικό καπρίτσιο;

Όχι. Η μαγκιά ξεπερνάει την ηλικία των 18 και κυριαρχεί ως λανθάνουσα αίσθηση του ανδρισμού σε όλες τις ηλικίες, σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες.

Παράδειγμα 1: Θρασύς οδηγός χωρίς προτεραιότητα, σου κόβει την πορεία, εφόσον αντιλαμβάνεται ότι προλαβαίνεις να φρενάρεις, αγνοώντας σε προκλητικά.

Παράδειγμα 2: «Αεράτος» κύριος προσπερνάει την ουρά στην εφορία, αγνοώντας τους πάντες και εξυπηρετείται πρώτος, εκμεταλλευόμενος τη προσωπική του γνωριμία με την υπάλληλο, αφήνοντας άναυδους τους πάντες.

Παράδειγμα 3: Συνδικαλιστικό όργανο—συντεχνία δημόσιας μονοπωλιακής επιχείρησης, επιβάλει με αυθαίρετο τρόπο, αυξήσεις στους μισθούς της, ενάντια σε κάθε αίσθημα δικαιοσύνης και ισονομίας.

Παράδειγμα 4: Μεγάλη επιχείρηση, εκμεταλλευόμενη δεσπόζουσα θέση και πολιτικές προσβάσεις, επιβάλλει τους όρους της στον ανταγωνισμό και διαμορφώνει την εθνική νομοθεσία, όπως ακριβώς θέλει, μετατρέποντας ένα φιλελεύθερο οικονομικό σύστημα σε υβρίδιο τύπου «σοβιετίας».

Παράδειγμα 5: Εθνική κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως επιχείρημα ευμενούς διαχείρισης του κρατικού χρέους, την ωμή απειλή για μεγαλύτερες συνέπειες στους δανειστές από ότι στο δανειζόμενο.

Και στα 5 παραδείγματα, η κοινή συνισταμένη είναι ότι εάν ο αδύναμος αποφασίσει να διεκδικήσει το δίκιο του θα χάσει:

Παράδειγμα 1: Θα πρέπει να τρακάρει.

Παράδειγμα 2: Διεκδικώντας την προτεραιότητά του, θα προσβάλει εμμέσως την υπάλληλο και… μαύρα τα γραμμένα του!

Παράδειγμα 3: Απεργία. Σβήνουν τα φώτα.

Παράδειγμα 4: Μηντιακός πόλεμος, εσωτερική αντιπολίτευση, σκάνδαλα, προσωπικές απειλές κλπ. κλπ.

Παράδειγμα 5: Οικονομικό πλήγμα στο ευρύτερο οικονομικό σύστημα, στις εθνικές οικονομίες των εταίρων, στα νοικοκυριά.

Είναι πρωτοφανές φαινόμενο, ίσως άξιο επιστημονικής μελέτης, το πώς μία λανθάνουσα εθνική αντίληψη περί παλικαριάς, διαμορφώνεται ως αιχμή των ατομικών, κοινωνικών ή ακόμα και πολιτικών επιλογών! Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς, τις καταλήψεις, τα «δεν πληρώνω», τα «δικά μας παιδιά», την «εξυπηρέτηση των ημετέρων»;

Είναι μία πραγματικά λυπηρή πράξη αυτογνωσίας—λυπηρή, αλλά αληθινή– η συνειδητοποίηση ότι έχουμε αποδεχθεί ως κριτήριο προόδου ή επίτευξης στόχων τη δύναμη της απειλής. Το ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Μαφιόζικες μέθοδοι που διοχετεύτηκαν από τις κρατικές πρακτικές, στις λαϊκές συνειδήσεις και τούμπαλιν!

Και όσον αφορά στην πραγματική δικαιοσύνη, την αξιοκρατία, την ισονομία, το σεβασμό, το κοινό συμφέρον, την αλληλέγγυα οικονομία, τη διά βίου μάθηση, την ανοχή της διαφορετικότητας; Φαντεζί λέξεις και φράσεις καθημερινής υποκρισίας απέναντι στους άλλους, αλλά και στον ίδιο μας τον εαυτό.

«Άρχισε να ζεις λοιπόν με τους λύκους και κάποτε θα μάθεις κι εσύ να ουρλιάζεις» γράφει στο βιβλίο του «The Mafia Manager» ο άγνωστος V, που πούλησε 30.000 αντίτυπα στη χώρα μας (!), παραθέτοντας -κυριολεκτικά- μαφιόζικες πρακτικές - εύκολες λύσεις, μέσω των οποίων μπορεί να επιτύχει κανείς τους επαγγελματικούς του στόχους, αδιαφορώντας για τους άλλους και αναπαριστώντας θαυμάσια τη λυπηρή υποβάθμιση της κουλτούρας μας, από πνευματικά τέκνα του Πλάτωνα, σε φτηνές απομιμήσεις των λύκων.

Spiral









Σχόλια